Górka Tatrzańska – wspomnienie narciarskich kolejek i wyciągów na Wzgórzach Piastowskich

Zielona Góra pamięta zimy, kiedy na Wzgórzach Piastowskich ustawiały się kolejki do orczyka, a z górek rozlegał się śmiech saneczkarzy. Wspomnienia ze skoczni i amatorskiego wyciągu mieszają się tu z archiwalnymi zdjęciami i opowieściami dawnych użytkowników. To historia miejsc, które kiedyś tętniły sportem zimowym, a dziś pozostają w pamięci mieszkańców.
- Górka Tatrzańska – od Blücherberga do narciarskich prób
- Jak Zielona Góra budowała ośrodek na Wzgórzach Piastowskich
- Ostatni orczyk – dzierżawcy, plany i zakończenie epoki
Górka Tatrzańska – od Blücherberga do narciarskich prób
Nazwę Blücherberg przed wojną nadawano wzgórzu, na którym odnotowano pierwsze skoki na nartach; później zaczęto mówić o Górce Tatrzańskiej. W archiwalnych fotografiach z kolekcji Bronisława Bugiela widać chłopców odbijających się z progu skoczni – najodważniejsi mieli lecieć „po kilkanaście metrów”. Skocznia i prowizoryczne tory saneczkowe funkcjonowały jeszcze przynajmniej do początku lat 60. XX wieku, zanim nastała era planów na większy ośrodek sportów zimowych.
Najświeższe wiadomości z Zielonej Góry czekają na stronie głównej portalzielonagora.pl, a koncerty, spotkania i imprezy na najbliższe dni – w kalendarzu wydarzeń.
Jak Zielona Góra budowała ośrodek na Wzgórzach Piastowskich
Pomysł rozbudowy pojawił się w związku z obchodami rocznicowymi pod koniec lat 60. W prasie miejskiej pisało się o angażu młodzieży i społecznych inicjatywach, które miały urządzić teren wokół Parku Piastowskiego i kąpieliska przy ul. Botanicznej. W relacji z przygotowań Kazimierz Różalski opisywał planowane elementy infrastruktury:
„Wyposaża się aktualnie w Parku Piastowskim dwie narciarskie trasy zjazdowe o długości około 150 m. Jedna z tych tras będzie oświetlona i będzie miała mechaniczny wyciąg orczykowy. Obok tras narciarskich powstaje tor saneczkowy o długości około 300 m” – Kazimierz Różalski
Prace prowadzono w systemie społecznym, angażując różne środowiska. Wykonywały je między innymi:
- załogi Zielonogórskiego Przedsiębiorstwa Transportowo-Sprzętowego Budownictwa,
- pracownicy Przedsiębiorstwa Poszukiwań Naftowych,
- żołnierze z jednostki w Czerwieńsku,
- młodzież z I LO przy ul. Kilińskiego.
Z założenia inwestycja miała być gotowa przed feriami zimowymi 1972. Po uruchomieniu ośrodka pojawiły się jednak szybkie problemy z użytkowaniem – wandalizm i brak wystarczającej pokrywy śnieżnej były powtarzającymi się utrudnieniami. Prasa apelowała o większy nadzór i wypożyczalnię sprzętu przy stoku.
Ostatni orczyk – dzierżawcy, plany i zakończenie epoki
W historii wyciągu pojawili się dzierżawcy, którzy przez lata próbowali utrzymać ośrodek przy życiu. W latach 1982–1993 obiektem opiekowali się Jan Pac i Marian Filipiuk. Pac wspominał, jak zaczynali z praktycznie zaniedbanym terenem:
„Zastaliśmy kompletną ruinę. Nie było żadnego budynku, oświetlenia, ani wyciągu” – Jan Pac
Po inwestycjach orczyk wznowił pracę 8 lutego 1983 i przy sprzyjającej zimie działał intensywnie. Były nawet plany wydłużenia stoku, montażu armatek śnieżnych i rozbudowy zaplecza gastronomicznego, ale żadne z nich nie doczekały realizacji na większą skalę. Z czasem eksploatacja stała się coraz trudniejsza — wyciąg działał nieregularnie, aż ostatecznie przestał funkcjonować około 2010–2011 roku.
Wcześniej, jeszcze przed budową orczyka, w rejonie dzisiejszego Parku Poetów działał krótko prosty wyciąg typu wyrwirączka. Jak opisywał Henryk Tajkiewicz, silnik bywał przeciążony:
„…silnik z trudem na drugim biegu wciągał na szczyt dwie osoby jednocześnie.” – Henryk Tajkiewicz
Te fragmenty historii zostały utrwalone nie tylko w prasie — zdjęcia dokumentalne i osobiste relacje tworzą dziś mozaikę pamięci o sportowym wykorzystaniu wzgórz.
Współczesne refleksje i praktyczna myśl mieszkańca sugerują, że warto pamiętać o tych miejscach nie tylko jako o reliktach zimowej rekreacji, ale też jako o potencjalnych przestrzeniach o znaczeniu społecznym i historycznym – zwłaszcza w obliczu zmieniającego się klimatu i krótszych zim. Archiwa prasowe Gazety Zielonogórskiej, materiały Gazety Wyborczej i fotografie Bronisława Bugiela pozwalają dziś odtworzyć atmosferę tamtych lat i zastanowić się, co z tej tradycji da się zachować lub przekształcić na nowe formy rekreacji.
na podstawie: Urząd Miasta.
Widzisz błąd lub nieaktualną informację? Zgłoś błąd, sprostowanie lub uwagę
![]()
Ostatnie Artykuły

Lechia Zielona Góra remisuje z Chojniczanką 1:1. Gol w 81. minucie

Wieczorne zderzenie na parkingu w Zielonej Górze. Piesza ze złamaną nogą

Co robić w weekend w Zielonej Górze? Wydarzenia 20–22 listopada

KNF pokaże, jak cyberprzestępcy sięgają po pieniądze klientów banków

Krew pępowinowa może pomóc chorym. Akcja obejmie szpital w Zielonej Górze

Kontrole pieców w Kargowej. Za palenie odpadów grozi grzywna do 5 tys. zł

Straż Miejska ruszyła z kontrolami od drzwi do drzwi. Ponad 300 wizyt

Mikołajki w Zielonej Górze rozłożą świąteczne przygody na trzy miejsca

Młodzi artyści przejmą scenę Planetarium Wenus podczas świątecznego koncertu.

Zdrowie mężczyzn w centrum kampanii. Zalecane badania sprawdzisz w mojeIKP

Defibrylator dotarł przed służbami. W gminie Kargowa ma przybyć siedem kapsuł AED

XI Festiwal Tańca w Kargowej. Powalczą o Puchar Burmistrza

Kradzież Forda doprowadziła do kolejnych zarzutów. Podejrzany trafił do aresztu

Uczniowie wystąpią w Kargowej z okazji 108. rocznicy niepodległości
Przydatne dane teleadresowe
- Urząd Miasta Zielona Góra - kontakt, godziny, wydziały i e-usługi
- Branżowe Centrum Umiejętności nr 2 Budownictwo Wodne i Melioracje Wodne w Zielonej Górze - szkolenia, zapisy, kontakt
- Placówka Straży Granicznej w Zielonej Górze-Babimoście - kontakt, zasięg, odprawy lotnicze
- Zarząd Zlewni w Zielonej Górze - siedziba, przetargi, kontakt
- WFOŚiGW Zielona Góra - kontakt, godziny, programy dotacyjne
- Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego w Zielonej Górze - kontakt, godziny i sprawy obywatelskie
